Ανοικτή επιστολή στον Πρωθυπουργό κ. Κ. Μητσοτάκη,

από έναν μισθοεξαρτημένο νέο, εν έτει 2020.

0
1171
4.5
(258)

Θεσσαλονίκη, 13/11/2020

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Η επιστολή αυτή έχει περισσότερο χαρακτήρα ψυχοθεραπείας, καθώς, για να επιτευχθεί η αποταμίευση δε σπαταλάμε λεφτά σε ανούσια πράγματα. Δε θα περίμενα να μου απαντήσετε όταν δεν απαντάτε σε θεσμούς, όπως αυτόν του Προέδρου της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Επιτρέψτε μου όμως να σας συστηθώ! Είμαι κι εγώ, ένας από την «κάστα» αυτή των ανθρώπων που πρόσφατα ανακαλύψατε, ένας βαριά εξαρτημένος από τον μισθό του, 31 ετών, ανεσταλμένος εργαζόμενος του Ιδιωτικού τομέα, σχετικά καλά αμειβόμενος συγκριτικά με την κατάσταση που επικρατεί εκεί έξω (εκεί, που δε χρειάστηκε ποτέ να πάτε να δείτε τί παίζει), «φιλοξενούμενος» ακόμα στο σπίτι των γονιών μου, όχι τόσο κομψός όσο εσείς, κάτοχος ΙΧ, καπνιστής, ιδιοκτήτης ενός σκύλου, απόφοιτος ΤΕΙ και Μεταπτυχιακός φοιτητής.

Όπως καταλαβαίνετε από τα παραπάνω, δεν έχουμε τίποτα κοινό μεταξύ μας, ούτε θα μπορούσαμε να έχουμε!

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Ένιωσα εξευτελισμένος, ντροπιασμένος, αηδιασμένος και αδικημένος εχθές που σας άκουσα στη Βουλή. Το νιώθω συχνά όταν σας ακούω να μιλάτε, όπως κι άλλα συναισθήματα, απλά εχθές εξοργίστηκα! Ανέβασα πίεση και δε μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ. Ήδη τώρα που σας γράφω είναι 5 το πρωί. Σκεφτόμουν, τί κι αν είμαι θεωρητικά μικρός, αν μου συμβαίνει κάτι; Αν χρειάζομαι ή χρειαστώ νοσηλεία; Αν ένας δικός μου άνθρωπος χρειαστεί νοσηλεία; Αν η κοπέλα μου που είναι ανασφάλιστη, ως άνεργη αυτή τη στιγμή χρειαστεί νοσηλεία; Υπάρχει νοσοκομείο να μας εξυπηρετήσει σήμερα; Θα παίρνατε πίσω την κατάπτυστη «εμπιστευτική» εντολή μη διακομιδής ανασφάλιστων, αν δεν ερχόταν στο φως της δημοσιότητας και δεν υπήρχε γενική κατακραυγή; Υπάρχουν λοιπόν κλινικές, πέρα από Covid-19 σήμερα; Πώς να υπάρχουν με την κατάσταση που επικρατεί; Πώς είναι δυνατόν να σκέφτομαι άλλες παθήσεις με το κακό που μας βρήκε, θα αναρωτιέστε, ε; Μα 8 μήνες τώρα, εξ’ όσων γνωρίζω, δεν προετοιμαζόμαστε; Αν προετοιμαστήκαμε, γιατί το προσωπικό των Νοσοκομείων είναι λιγότερο από τον Μάρτη; Και βέβαια, πώς είναι δυνατό να μας τα παρουσιάζετε όλα ρόδινα; Λίγο ο φίλος σας ο Σωτήρης, λίγο ο Βασίλης, λίγο εσείς, βγάζετε ψεύτες όλους τους άλλους!

Αναρωτιέστε ποιους άλλους κύριε Πρωθυπουργέ;

Ας αφήσουμε την αντιπολίτευση, ας πούμε ότι αυτοί είναι κακοί και δε σας αγαπάνε! Λέτε ψεύτες τους γιατρούς μας κύριε Πρωθυπουργέ, λέτε ψεύτες τους Νοσηλευτές, τους ειδικούς στους οποίους ελπίζουμε όλοι μας να βρούμε την υγειά μας! Αυτούς που δε θεωρείτε ότι ανήκουν στα Ανθυγιεινά επαγγέλματα και αρκείστε σε χειροκροτήματα για τα μάτια του κόσμου! Λέτε ψεύτες τους γονείς μου, τους φίλους μου, του συναδέλφους μου, που έχουν δει μόνο μειώσεις στους μισθούς τους και αυξήσεις σε βασικά αγαθά, που τους βάλατε να ξαναπληρώσουν φόρο για το σπίτι τους, που νομοθετήσατε ώστε τελικά να τους το πάρετε κι αυτό! Λέτε ψέματα εξοντώνοντάς τους, να δουλεύουν μια ζωή για μια κουτσουρεμένη σύνταξη – λες και δεν είναι δικά τους λεφτά -επειδή μία μέρα, κάποιοι, χωρίς να τους ρωτήσουν, τα έχασαν στο Χρηματιστήριο. Λέτε ψέματα που τους ωθήσατε να δουλεύουν 12ωρα χωρίς ένσημα, 7 στα 7. Λέτε ψέματα στους πάντες και στα πάντα, αντί να παραδεχθείτε έστω ένα λάθος σας!

Όχι εσείς προσωπικά! Και εσείς όμως με το ήθος με το οποίο μου απευθύνεστε! Γιατί, κύριε Πρωθυπουργέ, δε γίνεται να κυβερνάτε λέγοντάς μας μόνο πόσο φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πάει να φταίει, στην τελική; Εσείς τι κάνετε μας αφορά!

Κύριε Πρωθυπουργέ, γνωρίζετε ότι έχω να δω του παππούδες μου από τον προηγούμενο χειμώνα; Ότι έχω να βγω βράδυ για ποτό, από μια βραδιά του Ιουλίου; Ξέρετε ότι ενίοτε ζορίζομαι να βάλω βενζίνη στο αυτοκίνητό μου; Ξέρετε ότι δεν πήγα ούτε φέτος διακοπές; Ξέρετε ότι κάθε τέλος του μήνα καπνίζω λιγότερο, γιατί «δε βγαίνω»; Αλλά βέβαια θα μου πείτε «κάνουν κακό τα τσιγάρα, τι τα θέλω;», ή «δεν είναι είδη α’ ανάγκης» Γιατί τα είδη α’ ανάγκης είναι μόνο αυτά που έχετε στο 13%; Τα προφυλακτικά ή οι σερβιέτες τί είναι, κύριε Πρωθυπουργέ; Πολυτέλεια; Μπορώ να φέρω ένα παιδί σήμερα στον κόσμο μας; Αναρωτηθήκατε ποτέ; Σας ενδιέφερε ποτέ πώς ζει και επιβιώνει ο λαός που κυβερνάτε;

Ξέφυγα, συγχωρέστε με!

Σας έλεγα λοιπόν, ότι έχω να δω άτομα του ευρύτερου οικογενειακού μου περιβάλλοντος από τον χειμώνα. Λίγο το πρώτο lockdown θα σκεφτείτε, λίγο τα τριημεράκια μου, όχι! Δεν είναι έτσι! Σε αντίθεση με τα πρότυπα που έχετε στο μυαλό σας για τα ξεσαλώματα των ΔΑΠιτών νεολαίων σας, εγώ δεν τους είδα για να τους προστατεύσω στο πρώτο κύμα, όπως κάνω και τώρα, ενώ το καλοκαίρι απουσίαζα για λόγους εργασίας.

Σωστά υποθέσατε κύριε Πρωθυπουργέ!

Εργάζομαι κι εγώ στον τουρισμό! Έπρεπε να μεταναστεύσω όπως κάθε χρόνο και φέτος, ώστε να υποδεχθώ κι εγώ τους τουρίστες που μας επισκέφθηκαν, που μας εμπιστεύθηκαν και συνέβαλαν στην αύξηση του ΑΕΠ μας, μετά την όμορφη πρόσκληση που υπέρκομψα τους απευθύνατε σε ειδυλλιακό φόντο. Τηρούσα ακόμα, ευλαβικά όλα τα μέτρα κύριε Πρωθυπουργέ, ακόμα κι όταν μας είπατε ότι νικήσαμε και μπορούμε να χαλαρώσουμε! Το δικό μου φυλλοκάρδι χτυπούσε για το τί κάνουμε με τον αόρατο εχθρό και τους τουρίστες που έρχονται χωρίς τεστ. Και «πράματι», όπως σας αρέσει να λέτε, ήθελα να έρθουν για να έχουμε δουλειά κύριε Πρωθυπουργέ. Καθώς εγώ, δεν έχω το σπίτι του Βολταίρου να πουλήσω σε μια ώρα ανάγκης!

Εγώ όμως, δεν είμαι ειδικός κύριε Πρωθυπουργέ, ούτε ζητήσατε την άποψή μου! Εγώ δεν ασκώ πολιτική, ούτε σχεδιάζω επικοινωνιακά κολπάκια! Εγώ τελείωσα Δημόσιο σχολείο κύριε Μητσοτάκη, όπως και Δημόσιο Πανεπιστήμιο, αυτά που απαξιώνετε με κάθε ευκαιρία, είμαι περήφανος γι αυτά και έμαθα τί σημαίνει ενσυναίσθηση, τί αλαζονεία, τί φιλότιμο, τί ναρκισσισμός, τί ωραιοπάθεια, τί αυταρέσκεια και τί απαξίωση. Έμαθα επίσης τί σημαίνει καπιταλισμός, τι φιλελευθερισμός και τί νεοφιλελευθερισμός. Μπορεί να μη γεννήθηκα πολιτικός εξόριστος όπως εσείς ασφαλώς, αλλά τιμώ την εξέγερση του Πολυτεχνείου, διαδηλώνω για τα δικαιώματά μου και έχω εισπνεύσει δακρυγόνα μόνο και μόνο για να καταστείλετε τη φωνή μου. Τη φωνή μου κύριε Πρωθυπουργέ, που είναι το μόνο που μου απέμεινε. Εμένα, κύριε Μητσοτάκη, που αμείβομαι «σχετικά» καλά, αλλά αδυνατώ να νοικιάσω σπίτι, γιατί τα ενοίκια είναι «στο Θεό» και θέλω μια αξιοπρεπή διαβίωση. Αξιοπρεπής διαβίωση είναι και να καπνίζω κύριε Πρωθυπουργέ, ναι! Είναι μία κακή συνήθεια, την οποία πρέπει να μου επιτρέπετε να την έχω! Αξιοπρεπής διαβίωση είναι κύριε Πρωθυπουργέ, να μπορώ να καλύψω τις ανάγκες που θα προκύψουν αν κάνω οικογένεια, για να μπορώ να προχωρήσω σε αυτό. Αξιοπρεπής διαβίωση είναι, να μπορώ να «σας ζηλέψω» ένα Σαββατοκύριακο από τα 52 που πάτε εσείς, και να πάω κι εγώ να κάνω τον τουρίστα για ένα βράδυ! Μα πάνω απ’ όλα, κύριε Πρωθυπουργέ, αξιοπρεπής διαβίωση είναι να έχω τις υπηρεσίες υγείας όταν και αν τις χρειαστώ, ιδιαίτερα όταν μου παρακρατάτε τον αντίστοιχο φόρο.

Σε αντίθεση με εσάς κύριε Πρωθυπουργέ, εγώ δουλεύω ήδη τη μισή ζωή μου, ίδρωσα για να πάρω το smartphone μου και πληρώνω τις δόσεις του laptop μου. Εσείς μαθαίνω ότι -κι αν κάνω λάθος διορθώστε με- κάνατε κάποτε μία βολτούλα απ’ την ΕΤΕ και τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής σας πληρώνεστε από τους φόρους μου. Ακόμα μαθαίνω, ότι δεν πληρώνετε τα χρέη σας ούτε στο κόμμα αλλά και ούτε στην επιχείρησή σας. Και καλά κάνετε! Και δε μου πέφτει και λόγος, ίσως! Δε μπορείτε να με παραπέμπετε όμως στον «Σωτήρη», κύριε Πρωθυπουργέ -αυτόν που η αίσθησή μου είναι ότι «ξεπλένει» τις ευθύνες σας-  τον Εθνικό μας ψάλτη, για να μου μιλάει για «ποιοτική μετάβαση στον θάνατο» κύριε Πρωθυπουργέ! Ποσότητα και θάνατος ταιριάζουν, ποιότητα και θάνατος δε μπορούν να πάνε μαζί, εκτός αν πρόκειται για διαφήμιση των «τελετών Μπούκουρα»!

Και ναι, δε σας το επιτρέπω!

Ποιος είμαι εγώ που το λέω αυτό; Είπαμε, ένας μισθοεξαρτημένος της γενιάς που έχασε τα καλύτερά της χρόνια λόγω των λανθασμένων πολιτικών σας, που δε χρωστάει τίποτα και σε κανέναν, ένας απλός τριαντάρης που δεν ανήκει σε τζάκι, κύριε Πρωθυπουργέ. Που δεν έχει την πολυτέλεια να πάει στη Μύκονο και τη Σαντορίνη, που θα αρκεστεί με ένα μπάνιο στην Περαία ή το Αγγελοχώρι, που θα δει το ηλιοβασίλεμα από το μπαλκόνι του, που θέλει να ονειρευτεί αλλά τον «ευνουχίσατε», κύριε Μητσοτάκη! Τον τσακίσατε και τον τσακίζετε καθημερινά. Όχι μόνο με τις πολιτικές σας, αλλά κυρίως με την ιδεοληψία σας! Με την εκτός τόπου και χρόνου αλλοπρόσαλη αυταρέσκειά σας, την ενοχλητική ημιμάθειά σας, την απάθεια και την απαξίωση που σας διακατέχει όταν αναφέρεστε στον λαό, τον λαό που πρέπει να υπηρετείτε, αλλά μεροληπτείτε!

Σε ποιους απευθύνεστε, κύριε Πρωθυπουργέ; Γιατί τέτοιο μίσος; Δεν είναι γκάφες αυτές, το κάνετε επίτηδες. Γιατί; Γιατί καταστρέψατε τη γενιά μου; Γιατί καταστρέφετε εμένα προσωπικά; Πώς μπορείτε να μιλάτε για ανεργία και φτώχεια, όταν δεν αντιλαμβάνεστε τις έννοιες αυτές; Πώς μπορείτε να κοιμάστε τα βράδια ήσυχος, όταν σπρώχνετε στην εξαθλίωση έναν ολόκληρο λαό; Πώς μπορείτε να αυτοθαυμάζεστε όταν μετράμε καθημερινά νεκρούς από την πανδημία; Πώς μπορείτε να κοιτιέστε στον καθρέφτη, ενώ βλέπετε την κρίση αυτή ως ευκαιρία και ψηφίζετε τη διάλυση κεκτημένων δικαιωμάτων, όπως το 8ωρο; Πώς μπορείτε και προσλαμβάνετε ιδιώτες γιατρούς με τον διπλό μισθό -και μάλιστα αφορολόγητο- από αυτούς που εργάζονται στο ΕΣΥ, αυτούς που τους κόψατε τα δώρα, τις άδειες, θεσμοθετήσατε το 5/1 και τους χρησιμοποιείτε κατά το δοκούν; Πώς μπορείτε να καυχιέστε και να συγκρίνεστε με την υπόλοιπη Ευρώπη επί πτωμάτων, όταν σε δείκτες όπως η ανεργία ή ο βασικός μισθός σφυρίζετε κλέφτικα; Πώς τολμάτε, τελικά, να μας κουνάτε το δάχτυλο, όταν εμείς κάναμε ό,τι έπρεπε εξαντλώντας την ατομική μας ευθύνη σε δυσβάσταχτα επίπεδα;

Δε θα σας πω ποια είναι η δική σας ευθύνη. Θα σας ρωτήσω μόνο, αν το έχετε ποτέ σκεφτεί! Ειλικρινά όμως, έξω από το συννεφάκι στο οποίο ζείτε! Γνωρίζω ότι δε θα μου απαντήσετε.

Μια συμβουλή: Κατεβείτε από το καλάμι! Φτάνει! Μας αρκεί η κομψότητά σας!

Και μία προτροπή: Δανειστείτε κι εσείς έναν σκύλο, στείλτε 6 και βγάλτε το μια βόλτα αντί να πάτε για ποδήλατο! Μιλήστε μαζί του και πείτε του αυτά που σας είπα! Ξέρετε; Θα καταλάβει, όσο καλοζωισμένο αν είναι κι αυτό! Σίγουρα θα σας κοιτάξει με το βλέμμα που σας κοιτάω κι εγώ τώρα. Λύπηση κύριε Πρωθυπουργέ. Λυπούμαστε που είστε τόσο λίγος, σε αυτές τις εξαιρετικά κρίσιμες στιγμές!

Με τιμή,

Γεώργιος Ρεβενάκης

ΥΓ1 Θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων και γρήγορη ανάρρωση σε όσους προσβλήθηκαν!

ΥΓ2 Εύχομαι να μην πεινάσει κανείς, και με αλληλεγγύη (γιατί με εσάς αποκλείεται) να τα καταφέρουμε και με αυτόν τον σκόπελο!

ΥΓ3 Αναφέρομαι στο α’ πρόσωπο, μήπως και αντιληφθείτε πόσο άσχημο είναι να μιλάει κάποιος μόνο για το ΕΓΩ του.

Πόσο σας άρεσε αυτό που διαβάσατε?

Κάντε κλίκ στο αστέρι που σας εκφράζει!

Μέσος όρος 4.5 / 5. Ψήφοι: 258

Καμία βαθμολογία . Δώστε εσείς την πρώτη !

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ